Ніколі не купляла кніг пра гарады. У мяне няма сэнтымэнтаў да незнаёмых мясьцін. Калі не падзяляеш эмоцый з аўтарам, а каб арыентавацца трэба ўвесь час заглядаць у мапу, ня варта й разгортваць падобную кнігу. (Але агулам мне пляваць на іншыя гарады.🫢)
Не знаю, якія з пачуцьцяў мяне ахоплівалі больш. Ці то жаданьне крычаць, ці то туга. Таму, каб не паглыбляцца ня ў вельмі прыемныя эмоцыі, вот караценькі сьпіс маіх думак.
💮З чым я дакладна не згодная – назва гараджан. Віцебляне, і няхай гэта раздражняе некаторых аб’ектаў. Мне ў задавальненьне.
💮Я таксама хадзіла ў мастацкую школу. Але мне вельмі падабалася, таму не падзяляю пачуцьцяў аўтаркі.
Шмат абавязковых мясьцін для плэнера, што згадваліся, мы не малявалі. А першая мастацкая школа лічылася у нас нікчэмнай. Быццам яны ўсе перамалёўвалі, а не тварылі.
💮Музэй воінам-інтэрнацыяналістам я бачыла. Яго складана не заўважыць, бо ля ўвахода стаіць вялічэзны чорны шар, які заўсёды прыцягваў маю ўвагу.
💮Шкадую, што ня бачыла стары дызайн вакзалу. Так сакавіта апісаны вітражы, што цяпер хочацца іх пабачыць.
💮Розныя ўражаньні ад помніку Альгерду. Ён мне заўсёды падабаўся. Такі статны, з арлом. Мо на паляваньне едзе. Таму прэтэнзіі (не аўтаркі) наконт недахопу мужнасьці ня зразумелыя. Хоць заўсёды здавалася, што не па статусе яму стаяць каля піўнухі. Нават калі яна носіць ягонае імя.
Люблю аўтафікшн, а калі пра дзяцінства, гарады, кніжачкі і з гумарам – ўвогуле 🔥. Менавіта такі “Сіні дом” Алены Пятровіч.
✨ Алена нарадзілася і сталела ў Віцебску, з’ехала адтуль пасля школы, паступіўшы ў БДУ. Гэтая кніга – ейны Віцебск, канца 80-х, усіх 90-х і першых гадоў 2000-х. Гэта не сістэматызаваная гісторыя горада, гэта ўспаміны, важныя месцы для аўтаркі. Гэта менавіта ейны горад.
👌🏻 Мае тры аргументы, каб прачытаць “Сіні дом”:
1️⃣ Вайб горада! Лакацыі (шмат якіх ужо няма), дрэвы, паветра, рака, вуліцы – бачыла, адчувала. Ну і ў мяне ёсць сведчанне сапраўдных віцебскіх, напрыклад @vadzimirz, што тут – “самы віцебскі вайб” 😎
🔍 Кнігу пры жаданні можна чытаць з мапай горада, але я чытала проста так. Я ўсяго двойчы была ў Віцебску, так што слаба ўяўляла, дзе і што знаходзіцца, але чытаць усё адно было кайфова. І пра віцебскія трамваі ( “трамвай – гэта адна з трох чарапах, на якіх стаіць наш горад”), і масты, і латгальскае барока, і крывы рабіны на плошчы Перамогі.
2️⃣ Гумар! У Алены ён такі, які са мной добра працуе. Мой улюбёны фрагмент – пра народныя казкі, якія доўгі час заставаліся яе comfort reading, але ў класе шостым мама ледзь не сілай забрала іх, сказаўшы, што досыць, дарослая. І прапанавала пачытаць больш адпаведных узросту “Дзяцей Арбата” Рыбакова: “там цікава, пра рэпрэсіі 30-х у асяродку моладзі”.
3️⃣ Тут шмат літаратуры – розным бокам і ў розных кантэкстах. Я вельмі люблю такія кніжна-літаратурныя байкі (гл.папярэдні абзац 🤭). Фрагмент, які абудзіў мае ўласныя ўспаміны пра баўленне вольнага часу ў 90-я, – пра бібліятэку Казіка (якая насамрэч імя Броўкі, а хто такі Казік вы даведаецеся, калі прачытаеце). Аўтарка з сябрамі, набадзяўшыся па вуліцах, прыходзіла туды пачытаць часопіс “Бярозка” і парагатаць. Розных музычных узгадак тут таксама ёсць. І нават пра Славянскі базар будзе, але, магчыма, не так, як вы думаеце 😏
📘 Калі ведаеце кагосьці віцебскага – то трэба дарыць абавязкова! Але і не толькі ім: некалькі вечароў (альбо гадзін) прыемнага чытання амаль гарантаваныя.
“Сіні дом” — кніга прыватных успамінаў і адначасова — развітання з радзімай, але таксама гэта і даведнік па Віцебску, што грунтуецца на розных крыніцах — ад летапісаў да водгукаў у інтэрнэце. Хоць аўтарка яшчэ ў прадмове адзначае і некалькі разоў цягам далейшага тэксту акцэнтуе, што гэта “яе персанальная гісторыя”, “абсалютна суб’ектыўная гісторыя, што не прэтэндуе на ўніверсальную ісціну”, у творы чытачу прапануецца даволі паўнавартасны экскурс па Віцебску 90-х, яго галоўных славутасцях, адметнасцях гарадскога жыцця — з закідамі ў мінулае і ўяўную будучыню. Як прафесійная мовазнаўца, Алена разважае над усім вядомай баталіяй пра віцьбічоў-віцебчукоў-віцяблян, як чалавек, які цікавіцца гісторыяй і мастацтвам, звяртае ўвагу на мясцовыя помнікі, музеі і рэпертуар Коласаўскага тэатра, а як у недалёкім мінулым дзяўчына-падлетак — распавядае пра мясцовыя тусоўкі і канцэрты. Магчыма, часам у гэтым аповедзе вы адчуеце пэўную “віцебскую снобскасць” (раздзел “Славянскі базар”) — але беларускай літаратуры гэта не зашкодзіць, улічваючы, як шмат у ёй твораў ад імя гаротнага беларуса-селяніна.
Асабістаць гэтай кнігі ў спалучэнні са звесткамі з розных гуманітарных навук стварае цікавы мікс, у якім сплятаюцца акадэмічнасць, гумар, эмацыйнасць, паэзія і трапнасць назіраняў.
Як на мяне, галоўныя заслугі напісання і публікацыі “Сіняга дома” як мінімум тры.
Першая — у тым, што, гаворачы ад сябе, Алена насамрэч прамаўляе ад цэлага пакалення, пазбаўленага голасу. Пры гэтым яна свядома адмаўляецца ад выкшталцонай мастацкай мовы на карысць мовы мемаў і сацсетак, тым самым падкрэсліваючы сваю “народнасць” і імкненне да шчырай дыскусіі, у якой нараджаюцца жывыя думкі і выказваюцца неадцэнзураваныя меркаванні (тое, чаго так бракуе беларусам сёння).
Другая — кніга “Сіні дом” стварае вобраз Віцебска, альтэрнатыўны сённяшняму. Яна вяртае гэтаму “самаму рускаму гораду Беларусі” яго нацыянальнае аблічча. Магчыма, нехта палічыць асобныя месцы “Сіняга дома” надта празмерным ёрнічаннем з савецкага гераізму…
І трэцяя (у сучасным свеце гэта назавуць фемінісцкім пойнтам): кніга “Сіні дом” нарэшце прыносіць у беларускую літпрастору і легітымізуе той факт, што жанчына піша і выказваецца не толькі ў стылі “Да сябе пяшчотна”, але і пра палітыку, гісторыю, урбаністыку і наогул усё што заўгодна — у тым стылі, у якім ёй падабаецца — і гэта можа быць цікава і захапляльна. Памятаючы беларускую літаратуру з часоў “Прыгодаў Саламеі Пільштыновай” і “Мемуараў” Евы Фялінскай, я не магу прыгадаць ніводнай наратаркі, якая была б падобная да наратаркі “Сіняга дома” — і гэта як бы намякае, што ў наш час жанчыны-аўтаркі яшчэ не раз змогуць нас здзівіць.
Ад сябе я дадам, што мая гісторыя Віцебска — зусім іншая, нягледзячы на тое, што я пазнаю у тэксце ўсе лакацыі. Маім клубам была “Юла”, а не “Сава”, я бавіла час ў межах свайго раёна і цікавілася мала чым, што адбывалася за яго межамі, я чытала ў бібліятэках іншыя кніжкі і ніколі не ездзіла па маршруце 17-га аўтобуса. Але гэтая кніга дапамагла мне зірнуць на Віцебск па-новаму: усё раптам стала для мяне ў гэтым горадзе міфалагічным і рамантычным, усё рэабілітавалася і абаранілася ад абвінавачванняў у “прарасійскасці”, беднасці, змрочнасці і безвыходнасці гэтага месца. Я звярнула ўвагу на тыя мясціны, якія раней здаваліся проста нейтральнымі дэкарацыямі, дазналася, што, аказваецца, адзін з трох штыкоў хаваецца за іншы. Бо, нягледзячы на як быццам бязлітасны позірк аўтаркі, які імкнецца выкрыць у абліччы горада ўсякую фальш, яе мэтай з’яўляецца не зганьбіць Віцебск, а хутчэй, наадварот — страшна напісаць гэтае слова, але я напішу: увекавечыць.
Я мяркую, што гэтая кніга спадабаецца не ўсім. Я мяркую, што ў многіх могуць быць прэтэнзіі — і нават складана прадказаць, у якіх менавіта галінах. Аднак для мяне сам факт напісання і выдання гэтага твора пераважвае яго магчымыя мінусы ў прапорцыі прыкладна 100 да 0. Бо гэта вельмі смелы жанравы, стылявы і сэнсавы крок, які дае белліту зусім новую інтанацыю і новую гераіню. І галоўнае — гэта напраўду важны тэкст для пераасэнсавання сучаснымі беларусамі таго, хто яны такія і куды рухаюцца — хоць, здавалася б, гераіня ўсяго толькі распавядае пацешныя гісторыі з часоў школьнага навучання. Як той казаў, personal is political.
